Knack Weekend op reis met Wild Tanzania

ZES DAGEN EERDER

Hold it! Gids Wilfred waarschuwt ons elke keer als wij rechtstaan in de auto en hij weer gaat rijden. En dat gebeurt vaak als we de Enduimet Wildlife Management Area binnenrijden. Dit is een insidertip, legt Thomas Verougstrate van Wild Tanzania uit. Zij organiseerden deze reis, en hebben hier een eigen bushkamp. ‘Het is een van de rustigste parken, dus vaak kom je amper andere auto’s tegen, en het landschap aan de voet van Kilimanjaro is fantastisch.’ Wat we wel tegenkomen zijn zebra, gnoe, allerlei gazelles, struisvogels, bavianen en zeer veel giraffen. Die zijn al prachtig als ze gewoon aan een boom staan te knabbelen, maar eenmaal in beweging worden ze de definitie van elegantie. Dat hun lange benen en nek ook iets onhandigs hebben, maakt ze alleen maar charmanter. Een giraf herken ik zelfs, maar het wordt snel duidelijk dat we met Wilfred een gids hebben die echt elk dier opmerkt. Rijdend op moeilijk terrein, spot hij een roofvogel hoog in een boom, een jakhals, kleine dikdiks en een dikke blauwgrijze parelhoen in het gras. Zijn bijnaam is terecht Goldeneye. En dan zijn er plots de eerste olifanten van de reis. Twee mannetjes die tussen de bomen staan te grazen. Laat je niets wijsmaken over luipaarden of leeuwen, olifanten zijn de beste dieren ter wereld. Groot, indrukwekkend, maar omwille van hun precieze bewegingen ook lieflijk. Een van de dieren trekt met alleen het topje van zijn slurf gras uit, en graaft met zijn voet naar een plant. Misschien is het omdat deze dieren meestal geen angst moeten hebben voor roofdieren, dat ze zo’n rust uitstralen. Ze zijn indrukwekkend op de manier dat hoge bergen of een rotsige kust waar golven op kapotspatten het ook zijn. Ik zou hier uren naar kunnen kijken, maar we hebben nog plannen. Een kort bezoekje aan de Keniaanse grens, inchecken in het kamp, een sundowner met zicht op de Kilimanjaro, een avondsafari en een bushdiner.

Later die avond volg ik een jongeman met een lamp langs een donker pad. Ons bushdiner onder de sterrenhemel is een interessante ervaring. Kok Raymond kookt onder een acaciaboom, en wij eten bij zaklamplicht zijn lekkere gerechten. De vele dierengeluiden zijn voor een stadmens als mezelf ietwat verontrustend in het begin, maar als dat wegebt, is er alleen nog verwondering. Ik eet taart eten op een plek waar zo maar een giraf of een olifant zou kunnen passeren.

Het bushcamp is basic qua accommodatie, maar wakker worden met de zon die opkomt boven Kilimanjaro is dat zeker niet. De silhouetten van de bomen, sluiers wolken, het licht dat elke minuut verandert, het is het soort beeld dat je nooit vergeet. Mijn hart slaat over als ik geritsel in de struiken vlakbij hoor. Ik wens een olifant, maar het blijkt een Masaai-koe te zijn. Zij trekken door dit gebied, je herkent hun herders’ felgekleurde kledij van ver. Het ontbijt op een platform biedt uitzicht op Kilimanjaro, en de kuddes. Dat ze prima samenleven met de wilde dieren in hun omgeving, legt Edison, de jonge man die dit kamp runt, uit. ‘De meeste dieren zijn helemaal niet geïnteresseerd in die kuddes,’ lacht hij. ‘Of in ons. Trouwens, heb je de giraffen-keutels gezien? Die trokken vannacht door ons kamp.’

Misschien is het omdat je op deze plek zo ver kunt kijken, maar dit is de eerste keer dat het me opvalt dat er best veel auto’s rondtoeren. Als je een tros samen ziet, dan valt er iets te beleven, en onze eerste tros staat rond een groepje leeuwinnen. Ze loungen een tijdje in het gras, en lopen dan elk een andere richting uit. Eén leeuwin komt onze richting uit, en ik word me plots bewust van het feit dat ik aan een groot open raam zit. ‘Maak je geen zorgen,’ lacht Wilfred, ‘leeuwen jagen niet op ons.’  Vraag is, hoe zien deze dieren ons dan wel? Zien ze figuurtjes in een soort rijdende kooi? Of zijn we grote metalen dieren die een tijdje stilstaan in hun buurt? De leeuwin verdwijnt in een bos struiken, en de auto’s rijden verder, op zoek naar iets anders om bij stil te staan.

Wij logeren in Lemala Osonjoi Lodge, hoog op de kraterrand. Na een lange rit op skelet-door-elkaar-schuddende onverharde wegen en een smal pad door het kraterrandbos, zijn de gebouwen van de lodge een oprechte verrassing. De kamers, lobby, restaurants en het zwembad zitten in zwarte, architecturaal verantwoorde gebouwtjes, de welkomsmocktail is heerlijk en de immense suite bepaald sexy.  Het heeft iets onwezenlijks om een bad te nemen en wakker te worden met zicht op de Ngorogoro krater, tientallen kilometers van de bewoonde wereld, ook omdat je wegens potentiële ontmoetingen met buffels of een net moeder geworden luipaard niet in je eentje van je suite naar het restaurant mag wandelen. En dus moet je via walkie talkie begeleiding vragen, en voel je je weer even een meisje van tien. Een koppel gasten is op huwelijksreis, en dit lijkt me er eerlijk gezegd een excellente plek voor.

DOOR HET STOF

Op de laatste safaridag, luierend voor de tent van het Siringit Migration Camp, bedenk ik dat een safari misschien een van de heftigste vakanties is die je kunt kiezen. Op reis zijn je emoties sowieso wat groter, je bent ontspannen en doet hopelijk dingen die je geweldig vindt. Maar op safari is alles net iets intenser. Ik ben vanmorgen wakker geworden in een king size bed in een tent midden in de wildernis, en omdat ik alleen het muggennet gesloten had, was mijn ‘wekker’ een concert van vogelzang, en zag ik in de verte een zebra voorbijlopen. Dat is niet doorsnee. Net als de jachtluipaardmama en haar vier kleintjes die in een cirkel van safarivoertuigen knabbelden aan een gazelle. Olifanten, leeuwen, giraffen en luipaarden, kampvuren en interessante verhalen, verwelkomd worden met gezang en warme douches in de wildernis, de verwonderingmeter slaat tientallen keer per dag door. Nu is safari ook best wat gedoe. Altijd schoenen aan wegens potentiële schorpioenen, beige kleding en vroege wekkers, muggennetten en -melk, en zeer veel stof. Maar het is een beetje zoals een skivakantie. Dat gedoe is het meer dan waard, want wat je terugkrijgt is onvergetelijk. Het bewijs? Als ik een paar dagen later langs de autostrade naar Brussel een onduidelijke figuur in een veld zie, is mijn eerste reactie: olifant? Het was een paard met een grijs deken op zijn rug. Het gevaar op Elephant withdrawel syndrome is dus reëel.

SAFARI ZONDER SCHULDGEVOEL

Luxelogies diep in de natuur is ietwat onwezenlijk, luxe logies in een land waar luxe niet voor de meerderheid van de bevolking is weggelegd is iets anders. Dus laat ons de olifant in de kamer eens bekijken: hoe ga je in goed geweten op safari?  ‘Door je goed te informeren als je een organisatie kiest,’ legt Thomas uit, ‘Waar staan ze voor, hebben ze goede gidsen, … De meeste lodges en organisaties ondersteunen een of meer projecten en iets als de Afrika Amini Masaai Lodge gaat verder. Ze werd gebouwd door Masaaï, geweldig ingericht met originele details en typisch textiel, en de opbrengst gaat naar acht verschillende scholen, andere onderwijsprojecten, een ziekenhuis en medische initiatieven.’ Initiatiefneemster is de Oostenrijkse dokter Christine Wallner, maar de dagelijkse leiding is in handen van lokale Masaaï, waarvan er nogal wat opgeleid werden in de hotelschool van het project.  De lodge ligt niet te ver van Kilimanjaro Airport en heeft een fantastisch uitzicht op die Kilimanjaro. Perfect om een safari te starten -zoals wij- of eindigen, en voor wie wil, ook om iets op te steken over de Masaaï cultuur. Ik leer bijvoorbeeld dat de ruime kamer waar ik logeer gebouwd is door vrouwen, want bij de Masaaï zijn zij de bouwmeesters, elke avond is er een dansmoment en tijdens een ochtendwandeling rond de lodge legt gids David uit welke planten voor welke medische problemen gebruikt worden, en hoe hij aan de wolken rond Mount Meru kan zien wat voor weer eraan komt.  We lunchen in het schoolrestaurant dat bij de Afrika Amini hotelschool hoort en worden daarna rondgeleid door Humphrey, die de volgende dag aan zijn eerste job begint in een Lemala Lodge. De Masaaï Lodge is geen plek waar je komt om dieren te spotten, de vibe is vakantie, met een zwembad, veel mooie plekken om van het uitzicht te genieten en mensen die je met open armen ontvangen.